Wzorzec rasy

          
Data publikacji obowiązującego wzorca 13.03.2001

KRAJ POCHODZENIA:  Niemcy.
PRZEZNACZENIE:          Pies towarzyszący, stróżujący i obrończy

KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne.
Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY:
Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wyglądzie potężną, mocną i zwartą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie masywności, slachetności i harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną ekspresji głową, sprawia na obserwatorach wrażenie wspanialej rzeźby.
Jest on Apollem wśród psich ras.

USPOSOBIENIE:
Dogi są przyjazne, pełne miłości, rodzinne, oddane i przywiązane do właściciela, a w szczególności do dzieci. Są natomiast powściągliwe i ostrożne wobec obcych. Pożądany jest pies pewny siebie, odważny, ale dający się łatwo prowadzić, pojętny i zdolny. Musi być zrównoważony, odporny na różnego rodzaju bodźce, podniety, podrażnienia. Ten próg odporności musi być duży. Dog nie może być psem agresywnym.

PRAWIDŁOWE PROPORCJE:
Sylwetka niemal kwadratowa. Dotyczy tu zwłaszcza samców.
Długość tułowia od krawędzi mostka do guza kulszowego - nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i l0% u suk.

GŁOWA:
W harmonii z resztą ciała, wydłużona, wąska, wyrazista, subtelnie wyrzeźbiona, szczególnie partia pod oczami. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte, lecz bez szczególnego uwydatnienia. Odległości od czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do słabo zaznaczonej potylicy powinny być możliwie jednakowe. Górne linie kufy i czaszki powinny przebiegać równolegle. Głowa widziana z przodu musi sprawiać wrażenie wąskiej, przy czym grzbiet nosa powinien być możliwie szeroki, policzki jedynie słabo zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione.
Przełom czołowy: Wyraźnie zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA:
Nos:
Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki z dużymi otworami. Musi być czarny. Wyjątek stanowią dogi arlekiny, u których czarny nos jest pożądany, ale tolerowany jest również plamisty lub cielisty.
Kufa:
Głęboka i możliwie prostokątna. Dobrze wykształcone kąty wargowe. Wargi ciemno pigmentowane. U dogów arlekinów tolerowane są wargi nie w pełni wybarwione bądź cieliste.
Szczęki/Zgryz/Zęby:
Szczęki dobrze wykształcone, szerokie. Zęby silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodne z wzorem zębowym). Zgryz nożycowy.
Oczy:
Średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne, o żywym, inteligentnym wyrazie i dobrze przylegających powiekach.
W przypadku dogów błękitnych dopuszczalne są nieco jaśniejsze oczy.
U arlekinów tolerowane są oczy jasne lub różnobarwne.
Uszy:
Z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie przylegające do policzków.

SZYJA:
Długa, sucha, muskularna, o dobrze wykształconej nasadzie, lekko zwężająca się w kierunku głowy, z wysklepioną linią karku. Powinna być noszona uniesiona, lekko podana do przodu.

TUŁÓW:
Kłąb:
Jest najwyższym punktem mocnego tułowia, utworzony przegrzebienie łopatek, które wystają ponad wyrostkami kolczystymi.
Grzbiet:
Krótki i zwarty, zbliżony do linii prostej, nieznacznie opadający ku tyłowi.
Lędźwie:
Lekko wysklepione, szerokie i silnie umięśnione.
Zad:
Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od kości krzyżowej do nasady ogona i niezauważalnie przechodzący w nasadę ogona.
Klatka piersiowa:
Sięgająca do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona, z sięgającymi daleko do tyłu żebrami. Pierś szeroka, z wyraźnym przedpiersiem.
Dolna linia:
Brzuch dobrze podciągnięty ku tyłowi, tworzy wraz ze spodem klatki piersiowej zgrabnie wygiętą linię.

OGON:
Sięgający do stawu skokowego, osadzony wysoko i szeroko, zwężający się równomiernie ku końcowi. W stanie spoczynku zwieszający się z naturalnym zagięciem, w stanie podniecenia lub w ruchu noszony z lekko szablastym wygięciem, jednak nie wyraźnie ponad linią grzbietu. Niepożądana "szczotka" na ogonie.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatki:Silnie umięśnione. Długie i ustawione ukośnie, tworzą z ramieniem kąt od 100 do 110 stopni.
Ramiona:Mocne i muskularne, dobrze przylegające, powinny być nieco dłuższe niż łopatki.
Łokcie: Nie mogą być ani zbyt przylegające, ani odstające.
Przedramię: Mocne i muskularne, widziane z przodu i z boku - zupełnie proste.
Staw nadgarstkowy: Mocny, stabilny, tylko nieznacznie wyróżniający się ze struktury przedramienia.
Śródręcze: Mocne, widziane od przodu proste, widziane z boku nieznacznie nachylone do przodu.
Łapa: Owalna, dobrze wysklepiona i zwarta ("kocia łapa"). Pazury krótkie. mocne i możliwie ciemne.

KOŃCZYNY TYLNE:
Cały ich szkielet kostny pokryty jest silnie rozwiniętymi mięśniami, które sprawiają, że zad, biodra i uda są szerokie i zaokrąglone. Tylne kończyny są, patrząc od tyłu, równoległe do kończyn przednich.
Uda: Długie, szerokie, bardzo muskularne.
Kolana: Mocne, ustawione niemal dokładnie pod stawem biodrowym.
Podudzie: Długie, prawie tej samej długości co udo, dobrze umięśnione.
Staw skokowy: Mocny, stabilny, nie wykręcony ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Śródstopie: Krótkie, mocne, ustawione niemal prostopadle do podłoża.
Łapy: Owalne, dobrze wysklepione i mocno zwarte ("kocia łapa"). Pazury krótkie, mocne, możliwie ciemne.

RUCH:
Harmonijny, elastyczny, lekki, sprężysty, o długim wy kroku, (przestrzenny). Kończyny oglądane od przodu i od tyłu musza poruszać się równolegle.

SKÓRA:
Napięta, przylegająca, u psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów rozkład pigmentu odpowiada występowaniu plam.

SZATA:
Włos:Bardzo krótki i gęsty, gładko przylegający, lśniący.

UMASZCZENIE:
Dogi niemiecki hodowane są w trzech niezależnych zestawieniach umaszczeń: żółte i pręgowane, arlekiny i czarne oraz błękitne.
Żółte:
od jasnozłotożółtego do nasyconego złotożółtego. pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersi i na palcach.
Pręgowane:
maść podstawowa od jasnożółtej do złotożółtej z czarnymi, możliwie równomiernymi i wyraźnie rozłożonymi pręgami, przebiegającymi w kierunku żeber. Pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersiach i na palcach.
Biały z czarnymi plamami (tzw. Arlekin lub dog tygrysi):
maść podstawowa czysto biała, możliwie bez przesiania, z rozłożonymi równomiernie na całym ciele nieregularnymi, poszarpanymi, lakowoczarnymi plamami. Niepożądane są plamy szare lub brązowe.
Czarne:
lakowoczarne, białe znaczenia są dopuszczalne. Do tej odmiany zalicza się także dogi płaszczowe, u których czarny włos pokrywa płaszczowo tułów, natomiast kufa, szyja, pierś, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe oraz dogi o podstawowym umaszczeniu białym z dużymi czarnymi plamami (tzw. dogi płytowe).
Błękitne:
czysty stalowy błękit, dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i na łapach.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:samce co najmniej 80cm, suki co najmniej 72cm.

WADY:
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

Wygląd ogólny:Niedostateczne piętno płci, brak harmonii. zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa.
Usposobienie:Brak pewności siebie, nerwowość, niski próg pobudliwości.
Głowa:
Nierównoległe linie czoła i grzbietu nosa, głowa jabłkowata, klinowata, za mały przełom czołowy, silnie uwypuklone mięśnie policzków.
Kufa:
Spiczasta, ze zbyt małymi lub za bardzo zwisającymi (powiewającymi) faflami.
Grzbiet nosa wklęsły (nos siodłowaty), wypukły (rzymski) lub opadający (orli).
Uzębienie:
Za wady uznawane są wszelkie odchylenia od prawidłowego, całkowitego i pełnego uzębienia (tolerowany jest tylko brak P 1 w żuchwie). Wadą jest nieregularne ustawienie poszczególnych siekaczy przy zachowanym zgryzie, zbyt małe zęby.
Oczy:
Luźne powieki, zbyt czerwone spojówki. Oczy jasne, bursztynowe, oczy o kłującym spojrzeniu. Oczy wodnistoniebieskie lub oczy o różnym kolorze u odmian jednobarwnych. Oczy zbyt szeroko rozstawione lub skośne, wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone.
Uszy: Zbyt wysoko lub zbyt nisko osadzone, odstające na boki lub płasko przylegające.
Szyja: Krótka, gruba, jelenia, za dużo luźnej skóry na podgardlu lub obwisłe podgardle.
Grzbiet: Łękowaty lub karpiowaty. Grzbiet zbyt długi. Linia grzbietu wznosząca się ku tyłowi.
Zad: Silnie ścięty lub zupełnie poziomy.
Ogon:
Zbyt gruby, za długi lub za krótki, za nisko osadzony, noszony powyżej linii grzbietu, haczykowaty lub zakręcony, skrzywiony na bok, zagięty, ogon uszkodzony, ze zgrubieniem na końcu, kopiowany.
Klatka piersiowa:
Płaska lub beczkowata, niewystarczająco szeroka lub głęboka, zbyt silnie uwypuklony mostek.
Linia dolna: Brzuch zbyt słabo podciągnięty. U suk zbyt słabo podciągnięte sutki.
Kończyny przednie:
Niewystarczająco katowane, lekki, delikatny kościec, słabe umięśnienie; brak prostego ustawienia.
Łopatki: Luźne, przeładowane lub stromo ustawione.
Łokcie: luźne, wciśnięte lub wykręcone na zewnątrz.
Przedramię: Wygięte, uwypuklone ponad stawem nadgarstkowym (koziniec).
Staw nadgarstkowy: Zbyt miękki, zbyt wygięty.
Śródręcze: Zbyt skośne, nadmiernie sztywne.
Kończyny tylne: Za głęboko lub zbyt słabo katowane, krowia postawa, postawa wąska lub beczkowata.
Staw skokowy: Niestabilny.
Stopy: Płaskie, długie, mało zwarte z wilczymi pazurami.
Ruch: Mało przestrzenny, związany, częsty lub trwały inochód. Brak harmonii pomiędzy akcją przednich i tylnych kończyn.
Szata: Włos twardy, matowy.

WADY w UMASZCZENIU:
Maść żółta: żółtoszare, żółtobłękitne, izabelowate lub brudnozółte.
Pręgowane: podstawowa maść srebrnobłękitna lub izabelowata. Rozmyte pręgi.
Biało-czarne: podstawowe białe tło z niebieskoszarym przesianiem, duża ilość plam żółtoszarych i niebieskoszarych.
Czarne: maść o odcieniu żółto-, brązowo- lub błękitnoczarnym.
Błękitne: maść o odcieniu żółto-lub czarnobłękitnym.

CIĘŻKIE WADY:
Usposobienie: Niepewne.
Uzębienie: Zgryz cęgowy.
Oczy: Ektropia, entropia.
Ogon: Załamany.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Usposobienie: Agresywność, atakowanie spowodowane strachem.
Nos:Rozszczepiony lub koloru wątrobianego.
Uzębienie:Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE w UMASZCZENIU:
Żółte lub pręgowanedogi z białą strzałką na czole, z białym kolnierzem, białymi palcami, skarpetkami lub białym końcem ogona.
Błękitnedogi z białą strzałką na czole, białym kołnierzem, białymi skarpetkami, lub białym końcem ogona.
U arlekinów: całkowicie białe dogi (albinosy) oraz osobniki głuche, tzw. arlekiny porcelanowe (z przewagą błękitnych, szarych, żółtych lub pręgowanych plam), tzw. szare arlekiny (posiadajace czarne plamy na szarym tle).
Wielkość: Poniżej wskazanej wielkości minimalnej.

UWAGA: Psy musza mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.